Herinnering aan Kees Wijnen (1936-2018)

Toen ik in 1990 mijn eerste boek over Holambra publiceerde kwam ik al snel in contact met Kees Wijnen. Zijn rapporten over Holambra I en II kende ik en daar heb ik ook dankbaar gebruik van gemaakt bij het schrijven van mijn boek. Nadien kwam ik hem vooral tegen tijdens bijeenkomsten die iets met emigratie te maken hadden en mijn contacten met hem werden intensiever zo’n tien jaar geleden toen ik door Jos van Campen werd gevraagd een rol te spelen bij de Katholieke Emigratie Centrale en de Katholieke Vereniging van Ouders en Familieleden van Geëmigreerden. Met zijn overlijden op 30 april 2018 kwam helaas definitief een einde aan dit contact.

Cornelis Johannes Maria Wijnen werd op 11 december 1936 geboren op de Mariahoeve in de Sint Maartenspolder (gemeente Hoeven). Hij was de jongste in een gezin van vier kinderen. Kees ging in Oudenbosch naar de lagere school en daarna in Roosendaal naar de middelbare school. Na het voltooien van de HBS en zijn militaire dienstplicht ging hij studeren aan de Landbouwhogeschool Wageningen. Tijdens zijn studie ging hij op stage in Brazilië en leerde hij de Nederlandse groepsvestigingen kennen.

Na zijn studie ging hij in Den Haag werken bij het Landbouw Economisch Instituut (LEI). Als echte Brabander bleef hij samen met zijn vrouw Jeanne in Oudenbosch wonen en was hij treinforens. In de jaren zeventig deed hij tijdens zijn vakantie in Brazilië opnieuw veldonderzoek, hetgeen resulteerde in twee door het LEI gepubliceerde rapporten over Holambra I en II.

Ondanks zijn lange dagen op het werk en in de trein was Kees ook actief in Oudenbosch. Hij was medeoprichter van de lokale afdeling van het CDA en was veertien jaar lang gemeenteraadslid en bestuurslid van het waterschap. Ondertussen liet Brazilië hem niet los. Voor het vijftigjarig bestaan van Holambra I werd hij gevraagd een jubileumboek samen te stellen. Het boek Holambra. Cidade das Flores (1998), dat ook in het Portugees verscheen, scheef hij op basis van informatie die inwoners van Holambra voor hem verzamelden. Dezelfde formule paste hij in 2010 bij het 50-jarig bestaan van Campos de Holambra (Holambra II) opnieuw toe. Tijdens de viering van dit feest – waarbij ik zelf ook aanwezig was – werd hij hiervoor terecht door de leden van de coöperatie in het zonnetje gezet.

Na zijn pensioen bleef Kees niet stilzitten. Hij werkte nijver door in zijn heidetuin en schreef enkele historische boeken, zoals over zijn oudoom Piet de Moor, die als missionaris werkte in Papoea Nieuw-Guinea en over het Wit-Gele Kruis in Oudenbosch.

Aan zijn tomeloze inzet kwam in 2017 een einde toen hij ziek werd. Graag had hij nog van alles afgemaakt, maar die tijd werd hem niet gegund. Op 30 april overleed hij; vier dagen later – op de dag van dodenherdenking – werd hij in Oudenbosch begraven. Bij deze wil ik zijn echtgenote Jeanne veel kracht en wijsheid toewensen bij het dragen van dit verlies.


Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *