{"id":370,"date":"2013-12-23T20:31:02","date_gmt":"2013-12-23T19:31:02","guid":{"rendered":"http:\/\/holambra.nl\/?p=370"},"modified":"2013-12-23T20:32:25","modified_gmt":"2013-12-23T19:32:25","slug":"in-de-braziliaanse-pers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/holambra.nl\/?p=370","title":{"rendered":"In de Braziliaanse pers"},"content":{"rendered":"

Op 10 mei 1950 publiceerde het dagblad O Estado de S\u00e3o Paulo\u00a0<\/em>artikel over de Nederlandse boeren op de Fazenda Ribeir\u00e3o. Auteur van deze bijdrage was Edgar Fernandez Teixeira, in het dagelijks leven hoofd van de Divis\u00e3o de Fomento Agr\u00edcola van de deelstaat S\u00e3o Paulo,\u00a0 een functie die te vergelijken was met die van Directeur van de Landbouw in Nederland.
\nTeixeira was vol waardering over hetgeen er op de fazenda gepresteerd werd. Het maandblad van de katholieke jonge boeren Ontginning<\/em> publiceerde een eigen vertaling van dit artikel.<\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/a>
Replica van de oude bushalte van de Fazenda Ribeir\u00e3o<\/figcaption><\/figure>\n

Van meet af aan hebben wij met belangstelling het experiment gevolgd, dat in de gemeente Mogi Mirim ondernomen wordt. Dit experiment beoogt de vestiging van kerngroepen Nederlandse landbouwers in Brazili\u00eb, specialisten in het fokken van melkvee en in de zuivelindustrie en bovendien van tuinders en deskundigen <\/span>op <\/span>het gebied van de landbouw. Eind 1947 maakten Nederlandse experts een rondreis door Brazili\u00eb en kwamen daarbij tot de bevinding, dat zowel in Minas Gerais als in S\u00e3o Paulo en de overige zuidelijke staten de omstandigheden gunstig zijn voor een dergelijk project alsmede voor de vestiging van co\u00f6peratieve bedrijven. Hier zouden de emigranten in groepsverband geleidelijk kunnen wennen aan onze methoden, onze gronden en onze cultures en een eigen zuivelindustrie kunnen beginnen, gebaseerd op de hier bestaande omstandigheden en tegelijk even modern als in Nederland.<\/span><\/p>\n

De uitslag van hun onderzoek was tenslotte, dat de Fazenda Ribeir\u00e3o <\/span>\u2011 <\/span>thans de “Granjas Holandezas Reunidas” \u2011 aan de minimum eisen voldeed om enige duizenden Nederlanders onder te brengen<\/span>. <\/span>Voornoemde fazenda werd door de Federale regering van “Amour”[1]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> gekocht en daarna weer van de hand gedaan aan de Nederlanders, tegen afbetaling op lange termijn. Vervolgens organiseerde men, met de steun en onder toezicht van de Nederlandse regering, een <\/span>co\u00f6pera<\/span>tie, die de gronden verdeelde en de eerste maatregelen begon te treffen om tot een rationele exploitatie te komen. <\/span>De <\/span>“Granjas <\/span>Holandezas <\/span>Reunidas” liggen op ongeveer <\/span>42 <\/span>km van de stad Campinas, aan de weg van Mogi-Mirim, en behoren tot het grondgebied van die gemeente.<\/span><\/p>\n

De eerste maal, dat wij daar een bezoek hebben gebracht, was in 1948, <\/span>niet <\/span>lang nadat de nieuwe eigenaren hun goed in bezit hadden genomen. Later zijn we er nog twee of drie keer terug geweest en nog heel onlangs, j.l. Zondag, hebben we een tocht gemaakt over de velden en langs de bedrijven. Indertijd <\/span>\u2011 <\/span>het was toen eind <\/span>1948 \u2011 <\/span>schreef <\/span>O <\/span><\/i>Estado<\/span><\/i> het volgende: \u201cSinds de fazenda in Nederlandse handen is overgegaan, zijn er al twee families aangekomen en boven<\/span>dien een <\/span>econoom, <\/span>die tevens landbouwkundig-ingenieur[2]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> is. Deze maakte een begin met de verdeling van het land <\/span>in <\/span>percelen. Het plan beoogt de productie van ongeveer 20.000 liter melk per dag, die op de fazenda gepasteuriseerd zal worden en zal worden afgeleverd aan S\u00e3o Paulo, Campinas en andere steden in de omgeving.
\nBehalve melk zal men natuurlijk <\/span>ook <\/span>boter, kaas en verschillende bijproducten gaan <\/span>fabriceren. Ook de tuinderij en de aanleg van weiden hebben een belangrijke taak te ver<\/span>vu<\/span>llen <\/span>bij het verwezenlijken van dit plan. In dit verband moet ons een opmerking van het hart! Vele kenners van de streek hebben er hun bevreemding over <\/span>uitgesproken, <\/span>dat juist deze fazenda voor immigratiedoeleinden door de Nederlanders is uitgekozen, want de grond ervan <\/span>zou <\/span>betrekkelijk arm zijn<\/span>. <\/span>Het schijnt echter, dat de Nederlanders zich niet vergist hebben <\/span>in <\/span>de landbouwkundige waarde van de aangekochte <\/span>gronden <\/span>en men mag verwachten, dat de toekomst de moge<\/span>lijkheid zal <\/span>bevestigen om die <\/span>\u201cslechte\u201d <\/span>gronden te herscheppen in akkers, die economisch rendabel zijn<\/span>.\u201d<\/span><\/p>\n

\"Inkuilen<\/a>
Inkuilen van groenvoer<\/figcaption><\/figure>\n

Wij zijn dus bevoegd om een oordeel uit <\/span>te <\/span>spreken over <\/span>hetgeen <\/span>er te zien <\/span>was <\/span>eind 1948 <\/span>en <\/span>over wat op dit <\/span>ogenblik <\/span>bereikt is, vooral in het laatste jaar. Naar onze mening is het verrassend te zien wat hier door noeste arbeid tot stand is gebracht en met een gerust hart durft men nu <\/span>reeds <\/span>de uitslag van dit experiment optimistisch beoordelen. Een landbouwbedrijf van een dergelijke structuur is wellicht een unicum op ons grondgebied. De eerste kolonisten zijn nu al een groep van <\/span>meer <\/span>dan 500 personen[3]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a>: mannen, vrouwen en kinderen. De “Granjas Holandesas Reunidas” vormen een klein, maar vooruitstrevend boerendorp, waar alle arbeid steunt op het co\u00f6peratieve principe. Men vindt er een kerk, scholen, magazijnen, ruime en goed ingerichte <\/span>\u00b7 <\/span>werkplaatsen, zoals <\/span>een <\/span>timmermanswinkel, een smederij, <\/span>een <\/span>garage voor de reparatie der landbouwmachines; bovendien <\/span>een <\/span>modern machinepark voor alle soorten werkzaamheden, vanaf tien grote tractoren tot z.g<\/span>. <\/span>“combines”, om <\/span>tarwe <\/span>te oogsten en andere graansoorten, alsmede een “combine<\/span>” <\/span>om ma\u00efs te oogsten. De co\u00f6peratie beschikt ook over machtige sproeiers, die in een paar uren tijds tientallen hectaren <\/span>aardappelland <\/span>kunnen besproeien.<\/span>Bij ons bezoek was men juist bezig 75 ha tarweland, in maart bezaaid, te besproeien om een hevige rupsenplaag te bestrijden, die in een paar dagen was opgekomen en het gewas <\/span>van <\/span>dat bouwland in ernstig <\/span>gevaar <\/span>bracht<\/span>.<\/span><\/p>\n

Dit jaar hebben de <\/span>“Granjas <\/span>Holandesas Reunidas” reeds meer dan <\/span>700 ha <\/span>beplant, waarvan 200 met ma\u00efs, 100 met tarwe, 30 met aardappelen van zes verschillende uit Holland ge\u00efmporteerde soorten, vooral die, welke geschikt zijn voor ons land, 80 ha guando, 35 mucuna en <\/span>kleiner<\/span>e <\/span>percelen met andere gewassen, zoals <\/span>erwten<\/span>, <\/span>waarmee men hier proeven neemt en die <\/span>een <\/span>van de belangrijkste teelten zal <\/span>gaan <\/span>uitmaken. De <\/span>“slechte” <\/span>gronden ontsluiten zich langzamerhand voor de <\/span>kennis van de Nederlandse <\/span>b<\/span>oere<\/span>n <\/span>(van wie velen in het bezit van een diploma zijn op het gebied van de landbouwkunde, de veefokkerij, de veeartsenij, economie)[4]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a>, enz. Daar men een intensieve bemesting toepast en de modernste<\/span>. <\/span>methoden op landbouwkundig gebied toepast, en de arbeid vanaf het gereedmaken van de bodem tot aan de oogst zoveel mogelijk met behulp van <\/span>ma<\/span>chines verricht wordt, slaagt men erin een bevredigende opbrengst te verkrijgen. Naar men ons inlichtte, is men ook voornemens de inrichting van stallen te bevorderen<\/span>, <\/span>waar men compost zal kunnen verkrijgen, omdat de organische meststoffen een ideale oplossing zullen betekenen voor deze gronden, zodat ze n<\/span>.<\/span>l. weer geschikt zullen worde<\/span>n <\/span>gemaakt voor iedere soort gewas.<\/span><\/p>\n

Het program van deze uitgebreide werkzaamheden wordt uitgestippeld door de co\u00f6peratie, die het toezicht houdt over alle takken van dienst en hoofdzakelijk beoogt grassoorten, ma\u00efs en andere granen te winnen om er het melkvee mee te voeren<\/span>. <\/span>Tot nu toe zijn er al ongeveer 1.000 stuks vee[5]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a><\/span>door de boeren zelf meegebracht hij hun overtocht naar Brazili\u00eb<\/span>. <\/span>Er is zowel zwart-bont als rood-bont vee. Voor groenvoer en groenbemesting is de keus voornamelijk op guando en mucuna gevallen, omd<\/span>a<\/span>t deze gewassen het voordeel bieden, dat ze de grond vruchtbaar maken en tegelijk uitstekend dienst kunnen doen als veevoer en als hooi.<\/span><\/p>\n

Maar de grondslag van deze Ned<\/span>erlandse <\/span>kolonie berust op de melkbedrijven. Deze <\/span>h<\/span>ebben een uniforme omvang van 15 ha.[6]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Naar de aard van de grond heeft men hiervoor overwogen de<\/span>cultuur van ma\u00efs, rijst en aardappelen, de aanleg van kleine tuinen en van een tamelijk groot oppervlak weiland. Dit oppervlak van 15 ha laat bij een gunstige ontwikkeling een veestapel van 30 melkkoeien toe. De stal bevindt z<\/span>i<\/span>ch vlak bij het woonhuis van de kolonist en sommige van die woonhuizen zijn hoogst comfortabel ingericht. Vele boeren zullen zelf boter en kaas produceren, maar men gaat ook een modelzuivelfabriek bouwen om bepaalde standaardtypen kaas en boter te kunnen vervaardigen. Men vindt hier vele<\/span>nieuwigheden, die men in het binnenland, zelfs in de steden, nog niet kent, o.a<\/span>. <\/span>een wasserij (reeds in uitvoering), die alle personen van de Nederlandse kolonie zal bedienen.<\/span><\/p>\n

De vooruitgang, die hier practisch in anderhalf jaar geboekt is, laat ons voorzien, dat over nog \u00e9\u00e9n jaar op zijn hoogst[7]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> de “Granjas Holandesas Reunidas” een modelcentrum zullen vormen, dank zij hun hoog organisatiepeil en dank zij de methoden, die hier op het gebied van de landbouw en de veeteelt worden toegepast. Men zal er een leerzaam voorbeeld kunnen vinden, dat hopelijk anderen zal aansporen om het na te volgen, tot grotere bloei van ons land.<\/span><\/p>\n

Bron: Ontginning<\/em>, augustus 1950
<\/p>\n
\n

[1]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Frigor\u00edfico Armour do Brasil S\/A, Braziliaanse dochteronderneming van het Amerikaanse vleesconcern Armour & Company uit Chicago.
\n<\/a>[2]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Ir. J.G. Heymeijer.<\/div>\n

[3]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Dit getal was aan de hoge kant.<\/div>\n
[4]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Gedoeld werd op de kleine staf van deskundigen, die er al aanwezig was of binnenkort werd verwacht.<\/div>\n
[5]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> In werkelijkheid waren het er 500.<\/div>\n
[6]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> De bedoeling was om vooral 15 ha.-bedrijven te stichten; daarnaast was voorzien in enkele bedrijven met een grotere omvang.<\/div>\n
[7]<\/span><\/span><\/span><\/span><\/a> Commentaar van de vertaler in Ontginning<\/i>: \u2018De eerlijkheid gebiedt ons te erkennen, dat de schrijver zich wat al te complimenteus uitlaat. Wij zullen intussen ons best doen om aan zijn hoge verwachtingen zoveel mogelijk te beantwoorden.\u2019<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op 10 mei 1950 publiceerde het dagblad O Estado de S\u00e3o Paulo\u00a0artikel over de Nederlandse boeren op de Fazenda Ribeir\u00e3o. Auteur van deze bijdrage was Edgar Fernandez Teixeira, in het dagelijks leven hoofd van de Divis\u00e3o de Fomento Agr\u00edcola van de deelstaat S\u00e3o Paulo,\u00a0 een functie die te vergelijken was met die van Directeur van […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[25,7],"tags":[73,71,16,72,61],"class_list":["post-370","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-holambra","category-nederlandse-groepsemigratie","tag-braziliaanse-pers","tag-edgar-fernandez-teixeira","tag-holambra-i","tag-o-estado-de-sao-paulo","tag-ontginning"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p4Hsig-5Y","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/370","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=370"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/370\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":374,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/370\/revisions\/374"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=370"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=370"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/holambra.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=370"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}